Hildebrandstraat 14
5242 GE Rosmalen
06-20406009
073-5217753
b.vandermeer@home.nl
http://www.bobvandermeer.info
http://www.bullying.nl

project P | Afdrukken |  E-mail

Mijn verhaal
Op 29-04-2013 had ik een gesprek in Hilversum met Marc Dik en zijn financieel directeur van SkyHigh TV. Marc kende ik omdat hij in een andere functie al eerder aandacht had besteed aan pesten. Voorafgaand aan het gesprek had ik een overzicht gemaakt van ideeën over mogelijke tv-programma's over pesten. Dit had ik gedaan omdat ik vaker was ingeschakeld om te brainstormen over een mogelijk product op dit gebied, maar als een subsidie werd aangevraagd mijn investering nooit was begroot.
In dit gesprek werd duidelijk werd dat SkyHigh TV van plan was een programma over pesten te maken, maar nog niet wist hoe of wat. Wel werd verteld dat men dacht te gaan werken met een coach en een verborgen camera.

Op 12-09-2013 volgde een tweede gesprek, nu met Lisanne Faddegon en een coach. Hij was een jongerenwerker met veel ervaring op dit gebied. Tijdens het gesprek werd het format gemaakt. Een klas waarin werd gepest zou door de jongerenwerker worden begeleid. Een psycholoog, deskundig op therapiegebied, zou aanwezig zijn om de gepeste leerling op te vangen en te begeleiden. Ik zou de coach, voorafgaand aan het experiment, professionaliseren; hem of een ander zou ik wegwijs maken in mijn aanpak; Lisanne kwam met het idee om de klas te laten deelnemen aan een buitenschoolse activiteit, een outward bound activiteit.
Als het programma zó werd ingericht zou ik een manier hebben gevonden om mijn aanpak, die ik al vanaf 1979 in artikelen, boeken en lessuggesties had vastgelegd en in verschillende pilotprojecten had toegepast, op beeld vast te leggen; zouden scholen een concrete aanpak voorhanden hebben om pesten niet alleen curatief, maar ook preventief, aan te pakken en zou de commerciële zender niet alleen veel goodwill hebben gekregen, maar er, door de verkoop van een aantal producten, ook financieel beter van zijn geworden.
Wanneer in het gesprek weet ik niet meer, vroeg Lisanne mij namen te noemen van anderen die zich ook met het onderwerp bezig hielden. De enige naam die ik toen noemde was René Veenstra, verbonden aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij had in een interview in Dagblad van het Noorden op 7 januari 2011 kritiek had geuit op de wildgroei aan antipest programma's in Nederland en had gepleit voor de invoering in Nederland van de Finse antipest methode KiVA, aan welke methode hij vier saillante kenmerken toedichtte. Deze kenmerken, zo legde ik haar uit, waren de kenmerken die ik al veel eerder in bovengenoemde artikelen en boeken had beschreven. Hij was dus niet deskundig op het onderwerp, omdat hij niet op de hoogte was of zich had gesteld van de sinds 1979 reeds aanwezige Nederlandse literatuur op dit gebied en pleegde dus, als medewerker verbonden aan de Rijksuniversiteit Groningen, volgens de in 2012 door de VSNU (Vereniging Samenwerkende Nederlandse Universiteiten), voor alle Nederlandse universiteiten vastgestelde Landelijk model klachtenregeling, plagiaat.
Nadat het format klaar was deelde Lisanne mee dat er gewerkt zou worden met een verborgen camera. Mijn enige antwoord hierop was dat je daar de toestemming van scholen voor nodig had. Kort daarna werd het gesprek beëindigd.

Achteraf bezien had Lisanne, nadat ze had meegedeeld dat er gewerkt zou worden met een verborgen camera, drie mogelijkheden gehad. De eerste: antwoorden dat het idee van de verborgen camera dan niet zou worden uitgevoerd. De tweede: de vraag stellen mijn antwoord nader toe te lichten zodat er een discussie over dit onderwerp kon worden gevoerd. De derde: de vraag stellen het format te handhaven, en toch iets met een verborgen camera doen.
Omdat deze vraag niet werd gesteld, kan ik nu elk mij passend antwoord geven zonder ervoor voor de rechter gedaagd te worden. Ik doe het niet, maar heb daartoe wel het recht. Het is mij namelijk toen niet gevraagd.

Als Lisanne, als creatief persoon, namelijk werkend voor een tv-format bureau, had doorgevraagd, had ik haar op de hoogte gesteld van de volgende casus.
In 1992 belde een redactrice van het programma Vesuvius mij. Het was een programma van het Ikon. Cees Grimbergen was de presentator. Haar vraag was of ik opnamen had van een pestsituatie op een school. Mijn antwoord was dat, als ik een dergelijke opname had, ik deze niet kon geven. De reden: het vertrouwen dat een school of ouders aan mij hadden gegeven een dergelijke opname te maken en binnen cursussen te gebruiken. Maar, stelde ik voor, zet met toestemming van scholen, verborgen camera's op willekeurige schoolpleinen en maak opnamen van het spel van kinderen op het schoolplein.
Op haar antwoord dat het programma over pesten over drie weken was gepland, was mijn antwoord: "Dat lukt je wel". Ze nam contact op met de directies van twee scholen voor basisonderwijs in de buurt van Utrecht, waarvan een in Houten of misschien wel beiden, dat weet ik niet meer, vertelde dat het programma beelden van pestsituaties wilde vertonen, daar niet over beschikte en om die reden opnamen met een verborgen camera wilde maken. Ook werd beloofd dat, als er beelden van gepeste leerlingen zouden worden opgenomen, de ouders van dergelijke leerlingen het recht zouden hebben de beelden voor uitzending te weigeren.
Grof gezegd, in no time bingo. Op beide schoolpleinen binnen de kortst mogelijke keer twee opnamen. De ouders van een van deze leerlingen, een jongen, stonden niet toe dat de pestsituatie van hun zoon uitgezonden werd. De ouders van de tweede leerling, een meisje, gaven wel toestemming.
Na de uitzending brak op de school in Houten een heel emotionele discussie los. De school was namelijk, met toestemming van de directrice, negatief in het nieuws gekomen. Men vond zich een slachtoffer, de directrice die pas in dienst was. Zij had echter volkomen legitiem gehandeld: aan bestuur en Medezeggenschapsraad had ze toestemming voor de opname gevraagd en gekregen. Om de gemoederen te bedaren verzorgde ik een lezing voor ouders over pesten en keerde de rust terug.
Iets dergelijks hadden we ook aan scholen voor voortgezet onderwijs, de doelgroep van project P, kunnen voorstellen. Waarschijnlijk, maar nu speculeer ik, dacht mijn gesprekspartner Lisanne Faddegon, dat ik, omdat ik zo graag mijn methode op tv wilde krijgen, de verborgen camera wel zou accepteren. Daarom wellicht ook de vraag naar andere 'deskundigen' en op mijn antwoord René Veenstra, zij haar geluk onder andere bij deze persoon beproefde om hetzelfde antwoord te krijgen.

Hoe dat in zijn werk ging, staat te lezen in het artikel van Eefje Oomen, journaliste bij het Algemeen Dagblad. Hieronder haar artikel.


Project P, artikel van Eefje Oomen, Algemeen Dagblad 11-03-2014


Moraal van het verhaal
Had Lisanne Faddegon doorgevraagd en mij niet tegen iemand had proberen uit te spelen, waarvan ik in het gesprek al had aangegeven dat 'zijn' methode, de Finse antipest-methode, erg veel overeenkomsten vertoonde met mijn aanpak en op grond van geplagieerde methode moest worden genoemd, dan hadden we een goed programma gehad en was de situatie nooit op een dergelijke manier uit de hand gelopen. Waarom zij mij tegen Veenstra en Scholte heeft uitgespeeld moet aan haar worden gevraagd. Ik kan wel een aantal redenen bedenken, maar speculeer dan.
Het is voor mij in ieder geval wel duidelijk dat ik een goede aanpak van het probleem had voorgesteld, waarop zij niet was ingegaan en zij daarna bij anderen, Scholte en Veenstra, die dezelfde aanpak hadden voorgesteld, dezelfde strategie had toegepast.
Mijn conclusie is dan ook: niet de oplossing van het probleem was het doel, maar toestemming zien te krijgen om te gaan werken met een verborgen camera. Toen dat in beide gevallen niet lukte, liet men de oplossing liggen en ging men over op de verborgen camera als 'oplossing' of 'aanpak' van het pestprobleem.
Men heeft hiermee de kans laten liggen op een mooi programma met als eindresultaat de beschrijving van een goede aanpak van pesten, die door scholen had kunnen worden toegepast. Voordat ook dit idee weer genaast wordt, leg ik hierbij vast dat het format een gezamenlijk idee van Sky High TV en mij is. Ik hoor wel van ze.

Meer informatie over René Veenstra en de KiVA-methode tot slot is onder andere te vinden in de rubriek KiVA, vijfde kolom verticaal op www.pesten.net en in de rubriek RvT RUG, wat staat voor: Raad van toezicht Rijksuniversiteit Groningen, eveneens vijfde kolom verticaal op www.pesten.net. Op deze aangetekende brief, gedateerd 17-10-2013, heb ik overigens nog steeds geen reactie gehad. Een ontvangstbevestiging was wel het minste geweest.

 
© 2017 Bob van der Meer